Podstawy fizjologii i patologii słuchu

Podstawy fizjologii i patologii słuchu

Słuch jako zmysł odpowiedzialny jest za odbieranie fal dźwiękowych, jakie do nas docierają. Fala przechodzi przez wszystkie części ucha: zewnętrzne, środkowe oraz ucho wewnętrzne.

Ucho zewnętrzne tworzy małżowina uszna, która widoczna jest za zewnątrz, zewnętrzny przewód słuchowy oraz błona bębenkowa. Poszczególne części ucha zewnętrznego wyznaczają drogę fali dźwiękowej.

Gdy dociera ona do błony bębenkowej, jej drgania przenoszą się do ucha środkowego, na trzy kosteczki słuchowe. Pierwsza z nich, młoteczek, przenosi drgania na kowadełko i strzemiączko.

Następnie, drgania przekazywane są do ucha wewnętrznego, gdzie są zamieniane na impulsy nerwowe. Ich dalsza droga prowadzi przez nerw słuchowy, którym to impulsy docierają do kory mózgowej, gdzie zlokalizowane są ośrodki słuchowe.

Tak dzieje się, gdy system słuchowy działa prawidłowo.

Czasem mamy jednak do czynienia z pewnymi zaburzeniami, mówimy wtedy o patologii słuchu. Zaburzeniem, które polega na nieprawidłowym odbiorze dźwięków jest niedosłuch. Często postępuje on wraz z wiekiem.

Przyczyną uszkodzenia słuchu może być również uraz akustyczny. Jest on spowodowany nadmiernym hałasem i prowadzi do patologizacji procesu słyszenia. Urazy akustyczne można podzielić na ostre oraz przewlekłe.

Uraz ostry powstaje po działaniu hałasu o bardzo wysokim natężeniu, na przykład podczas eksplozji. Może on prowadzić do pęknięcia błony bębenkowej czy uszkodzenia narządu Cortiego w uchu wewnętrznym i w efekcie do całkowitej głuchoty.

Uraz przewlekły jest skutkiem działania długotrwałego hałasu, ale o dość umiarkowanym natężeniu. Konsekwencjami mogą być: szumy w uszach oraz pogorszenie słyszenia i obniżenie wrażliwości na bodźce poniżej określonego progu słyszalności.